Hi, guys. Meet my planner! :>

I got it as a birthday present from Ace… and it. is. so. cool. I’ve been wanting one since I saw it on one of my friend’s tagged photos. I was supposed to buy the red one (can’t remember the name) but I couldn’t find a seller anymore. *sigh*

Matagal ko nang nabanggit sa friends ko na gusto ko talaga nito. Sabi ko pa nga kay Mico ito nalang iregalo niya sakin eh. Hahaha. Kapalmuks. :)) Pero kasi, ang cool talaga nito. :> 

Tapos biglang, chenen! Meron na ko! :D Ironically, nagtweet ako tungkol dito on the day mismo ng debut ko.. or was it the day before? K. Tapos etong si Ace, nagreact. Bwisit eh, walang kalaro. Sabi niya magpapadeliver na raw siya and everything para mabigay niya. So siyempre, joke lang ‘yon. Alangan namang umorder siya tapos dadating within a few hours. Sarap pa niya batukan kasi feeling talaga niya nagpapadeliver na siya. Edi ayan na, party na. Maya-maya nilapitan ako nitong si Ace, bitbit niya yung planner na nakabalot pa sa sinamay. Unang tingin pa lang alam ko na eh. RELAKS, PSUO LANG ‘YAN, MALAYO SA BITUKA. Jaw dropping. Pero siyempre, nakakahiya tanggapin.

Ayoko naman kasing ginagastusan ako masyado ng mga kaibigan ko.

Pero si Ace ‘yun. Siyempre ipipilit niya yung gusto niya kasi makapal mukha niya. I received the gift and for a moment, I felt like a kid na first time makatanggap ng lollipop. It really is thoughtful and sweet.

Yuck.

Tapos sa loob, eto siya:

May writings na siya nung ibinigay sakin. Yung iba, personal notes ni Ace sa mga important dates and everything tapos yung iba, greetings from our blockmates. Grabe, natouch lang talaga ko. Napakasweet niyo. Nakokonsensya tuloy ako sa mga pinagawa ko sainyo sa debut ko. Pero okay lang, wala nga pala akong konsensya. :’)

Di niyo naman kasi kailangan magregalo (kwera nalang kung 18 gifts kayo XD). Gaya nga ng sabi ni Obe, presence niyo palang, solb na ko. Thank you talaga. Nagantihan na ko ni Bianca, sino susunod? Chos. Ge, ang haba na nito. Ay lab yu, guys! Thank you, Ace! :)

Happy birthday, Bianca! :D

Day 29 - In this past month, what have you learned?

You can’t have everything. Big things come in small packages. Some things are not really meant to last no matter how hard you fight for it. Smile more. Give more. Don’t deny anyone the benefit of the doubt. Broken promises are as good as lies. Return favors. Sing more. Dance more. Don’t keep anyone hoping.

And lastly…

The best friendships can come from the most opposite relationships.

Nakilala ko na kayo. Ano pa nga bang magagawa ko?

Room 215.
Ang pinakamainit na room sa AB Building ng UST.
Dito, hindi uso ang jacket. Patibayan sa pamaypay lang.
Dito, walang sinasanto ang aircon. Kahit prof, napapasuko.
Dito, ultimo microphone at sound system, sira.
Idamay mo na rin pala ang projector at ang ilan sa mga upuan.
May sulat na rin ang pader.. salamat kay friendlyneighborhoodnakalimutankonapangalannya.
Pati bintana, hindi pinatawad.
Minsan, amoy kim chi. Basta amoy pagkain.
Umuulan man, ramdam pa rin ang init.
Walang araw na hindi ka pagpapawisan.

Nakakainggit.
Tuwing mapapadaan ka sa ibang nakabukas na room, mapapatigil ka.
Hindi dahil may pogi o maganda sa loob kundi dahil sa lamig na iyong madarama.
Blessing na kapag pinalipat kayo ng prof sa ibang room.
Blessing yon, ano ka.
Kadalasan kang nakatambay sa ibang room bago ang iyong klase.
Hindi ka rin naman masisi ng mga taong nasa ibang room
dahil obyus naman ang tumatagaktak na pawis sa katawan mo.

Nakakainis lang kasi dito kami nadestino.
Nakakaasar kasi hindi man lang pinalitan ang erkon.
Nakakabwisit isipin na malamang doon nanaman ako sa susunod na taon.
Nakakainis. Nakakaasar. Nakakabwisit.
Nakakatuwa.

Oo, nakakatuwa.
Dahil alam mo, kung hindi ako napunta sa lugar na ‘yon…
Hindi ko mararanasang maka-amoy ng kim chi sa tanghaling tapat.
Hindi ako makakakita ng patong-patong na payong na nakahambalang sa pintuan.
Hindi rin ako makakakita ng prof na magugulat dahil may nagtatago pala sa likod ng mga payong na iyon.
Hindi ko malalaman na may seat-in mumu pala sa kwartong iyon.
Hindi ko malalaman kung ano nga bang pakiramdam na umasa buong taon para sa bagong aircon.
Aircon na hindi naman pala talaga darating.

At malamang hindi ko sila makikilala..
Ang mga taong bumuo ng unang taon ko sa kolehiyo.
Ang mga kaibigang hindi ko inakalang magkakaroon ako.
Minsan ka lang makahanap ng taong sasakyan ang bawat trip mo.
Swerte ko nalang kasi hindi lang isa ang nakilala ko.

Magreklamo man ako nang wantusawa, eh ano naman ngayon.
Kung hindi dahil sa numerong 215 sa registration form ko noon,
Edi sana hindi ako 1CA4 ngayon.


HAHAHAHA. SIGE LANG, ANNA. Wala nanamang sense ‘yang sinulat mo. Sayang sa internet space. Sinubukan ko lang kung marunong pa ba ko magsulat ng Tagalog na komposisyon. (WTH?) :))) Osya, good night!